Historia Kościoła

Obecny murowany kościół powstał w latach 1789-1790 z fundacji księcia sasko-cieszyńskiego, a zarazem królewicza polskiego, Alberta Kazimierza(czwartego syna króla Polski Augusta III Mocnego) oraz jego żony, arcyksiężnej Marii Krystyny (ukochanej córki cesarza Franciszka I i cesarzowej Marii Teresy). Został on poświęcony 5 grudnia 1790 r. przez komisarza biskupiego i dziekana cieszyńskiego, ks. Alojzego Lohna.

W 1936 r. Ks. dziekan Alojzy Gałuszka odnowił kościół „od zewnątrz i wewnątrz”. Prace remontowe prowadził Stanisław Pochwalski z Krakowa.

W 1945 r. świątynia strumieńska uległa poważnym zniszczeniom podczas bombardowania i ostrzału miasta przez Rosjan i wycofujące się wojska niemieckie. Szerzej na ten temat można przeczytać w wydanym tekście na 50 rocznicę tej tragedii. Dzięki staraniom ówczesnego administratora parafii, ks. Bernarda Barysza, udało się ją jednak stosunkowe szybko odbudować. W okresie 1960-1970, za kadencji ks. proboszcza Alojzego Raszki podjęto prace remontowo-budowlane przy umocnieniu murów kościoła (budowla wzniesiona jest bowiem na podmokłym gruncie) oraz renowacji wnętrza. Autorami projektu byli: inż. Pałka i dr A. Lisik.

W połowie lat 90, z inicjatywy obecnego proboszcza fary strumieńskiej, ks. prałata Oskara Kuśki, miejscowa wspólnota parafialna uroczyście obchodziła jubileusz 500-lecia istnienia pierwszego drewnianego kościoła św. Barbary oraz 200-lecie konsekracji obecnej, murowanej świątyni pw. św. Barbary. Z tej okazji powstała m.in. okolicznościowa publikacja pt.: „Strumieński jubileusz”, organizowane były wystawy i sesje naukowe poświęcone historii oraz dziedzictwu miejscowego Kościoła.

W roku 1990 z okazji Jubileuszu 200 lecia murowanej świątyni, została erygowana parafia w Bąkowie, a w 1995 r. na Jubileusz 500 lecia parafii św. Barbary, została oddana do użytku liturgicznego nowa świątynia w Zabłociu Natomiast miejscowa świątynia otrzymała 12 nowych witraży.

W latach 1996 do 2001 przeprowadzono kompleksowe prace konserwatorskie, których celem było przywrócenie dawnego blasku najstarszym i najcenniejszym przedmiotom sztuki sakralnej znajdującym się we wnętrzu świątyni, przede wszystkim drewnianym ołtarzom i późnobarokowym obrazom. W latach 2000 i 2002 kościół otrzymał nowe miedziane pokrycie dachowe a także pierwszy raz w historii kolorystykę elewacji zewnętrznej wg projektu Fijołka.

W roku 2003 dokonano odnowienia wnętrza kościoła, przez malowanie ścian, nowej polichromii sufitowej oraz odnowiono witraże znajdujące się w prezbiterium.

Sierpień 2006 – wybrukowano kostką granitową obejście wokół kościoła. Prace wykonała firma ZBYLBRUK

Odnowione ołtarze Matki Bożej i Św. Józefa 

WARTO WIEDZIEĆ:

Według miejscowej tradycji, pierwszy drewniany kościół w Strumieniu mieli zbudować nieznani mnisi, przebywający ok. 1060-1257 r. w tych okolicach. W zachowanych dokumentach nie ma jednak żadnej wzmianki potwierdzającej tę hipotezę. Podanie ludowe przytacza Ks. A. Wilkoszyński w pracy proboszczowskiej o parafii Chybie. Rozległa Parafia Strumieńska pełniła na przestrzeni wieków funkcję parafii-matki dla powstających w okolicznych miejscowościach samodzielnych placówek duszpasterskich. W 1788 r. wydzielona z niej została, nieistniejąca już, parafia w Zarzeczu (więcej informacji – zob. Kościół p.w. Chrystusa Króla w Chybiu), w 1932 r. powstała parafia Chrystusa Króla w Chybiu, 01.07.1990 r. Parafia Miłosierdzia Bożego w Bąkowie, zaś na mocy dekretu ks. biskupa Tadeusza Rakoczego, ordynariusza diecezji bielsko-żywieckiej, z dniem 28.11.1999 r. powstała parafia Matki Bożej Różańcowej w Zabłociu.
Nad wejściem głównym strumieńskiego kościoła znajduje się, misternie wykonany w piaskowcu, herb fundatora świątyni Alberta Saskiego z Pogonią Litewską.

Na przełomie XVII/XVIII w. w Strumieniu przebywał i pracował znany misjonarz jezuicki o Leopold Tempes, wcześniej niestrudzony głosiciel Dobrej Nowiny w Jabłonkowie, Istebnej: Zamarskach i Ochabach. Jezuita ten zasłynął z licznych dzieł miłosierdzia, fundacji nowych kaplic i kościołów, a przede wszystkim ze skutecznej działalności ewangelizacyjnej w okresie po reformacji luterańskiej, która na długie lata osłabiła pozycję Kościoła katolickiego na Śląsku Cieszyńskim.

W dniu 14 października 1876 r. przy kościele parafialnym św. Barbary w Strumieniu powstała placówka Zgromadzenia Sióstr Szkolnych de Notre Dame. Początkowo w mieście pracowały tylko dwie siostry, które prowadziły kurs robót ręcznych dla dziewcząt. W 1879 r. powstał dom zakonny położony naprzeciw kościoła parafialnego. Siostry otworzyły w min szkołę powszechną i ochronkę. Następne dwa domy powstały w latach 1884 i 1906. Mieściła się w nich: pięcioletnia Szkoła Powszechna i trzyklasowa Szkoła Wydziałowa oraz Szkoła Gospodarcza, ochronka dla dzieci i internat dla dziewcząt, które otworzono ponownie w 1920 r. po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Pod koniec drugiej wojny światowej w domu zgromadzenia mieścił się szpital polowy oraz siedziba sztabu armii rosyjskiej. W latach 50 tych władze komunistyczne zabroniły Siostrom wykonywania prac dydaktycznych.

Od 1955 r. siostry prowadzą Dom Pomocy Społecznej dla dzieci niepełnosprawnych fizycznie i umysłowo. Od lat 70-tych siostry de Notre Dame katechizują dzieci i młodzież przy parafii, także opiekują się grupami Dzieci Maryi i scholą oraz pracują jako zakrystianki i organistki. Od powrotu nauki religii do szkół prowadzą również katechezę w miejscowych szkołach.

W latach 80 -tych XIX wieku w kościele p.w. św. Barbary w Strumieniu przez krótki czas funkcji wikarego pełnił ks. Józef Londzin (1862-1929), wybitny działacz narodowy na Śląsku Cieszyńskim (więcej informacji – zob. Kościół p.w. św. Józefa w Zabrzegu).

W 1913 – 1914 wikarym w Strumieniu był Sługa Boży Rudolf Kumorek, który w Brazylii umarł w opinii świętości. W 1934 r. kościół p.w. św. Barbary w Strumieniu wpisany został do rejestru zabytków Rzeczypospolitej Polskiej.

Nowa polichromia sufitowa

 Wnętrze odnowionego kościoła


Ołtarz główny

Dzwony

Nasza parafia może być dumna z posiadania w wieży kościelnej Sanktuarium św. Barbary w Strumieniu aż czterech dzwonów spiżowych (ze stopu miedzi z cyną, cynkiem i oło­wiem). Ich historia jest ciekawa, momentami dramatyczna.

Powołując się na zapisy inwenta­rza z 1649 r. dowiadujemy się, że wówczas parafia posiadała 3 dzwony w wieży drewnianego jeszcze ko­ścioła. W 1792 r. dzwony te zostały przeniesione do nowej, murowanej świątyni. Potwierdzają to dane z 1804 r. Wskazują one również, że wówczas dzwonów było już aż pięć. Wśród nich znajdowały się: Dzwon św. Barbary o masie 800 kg z 1698 r., Dzwon poświęcony Maryi z 1708 r., Dzwon Jana Nepomucena z 1710 r. fundacji ks. Proboszcza Jana Janusa, przelany w 1750 r., Dzwon św. Franciszka Ksawerego zakupiony za ks. Jerzego Bednarczyka, proboszcza parafii Strumień w latach 1720-1732. O piątym dzwonie wiemy, że został odnotowany w protokole z 1804 r. Różnił się od pozostałych, gdyż nie był spiżowy, a stalowy.

Dzwony przetrwały wiele niepo­myślnych czasów i sytuacji, aż do II wojny światowej. Zostały wywiezione w czasie działań wojennych w 1942 r. i prawdopodobnie przetopione na elementy wojskowe. Dzięki Bożej Opatrzności i zaradności parafian nie zabrano dwóch spośród nich: naj­mniejszego – dzwonu św. Franciszka Ksawerego oraz dzwonu stalowego. To właśnie one były wykorzystywane bezpośrednio po działaniach wojen­nych. Po 16 latach zostały zakupione dwa nowe dzwony. Niebyły jednak spiżowe, lecz stalowe. W 2008 r. trzy dzwony stalowe zostały przeniesione do budowanego wówczas kościoła filialnego w Zbytkowie, natomiast do świątyni, która po roku miała stać się jedynym w Polsce Sanktuarium św. Barbary (2009 r.) zostały zafun­dowane trzy nowe spiżowe dzwony o szlachetnym brzmieniu.

Mieszkańcy strumienia czekali na to pół wieku. 20 grudnia 2008 r. bp Tadeusz Rakoczy uroczyście poświęcił nowe dzwony. Zostały one zamówione w bawarskiej firmie Glockengiesserei Perner GmbH, dzięki staraniom proboszcza Ks. Prałata Oskara Kuśki oraz zaangażowania parafian. Były to: Dzwon św. Barbary z herbem miasta Strumień (820 kg), Dzwon Świętej Rodziny (500 kg) i Dzwon Jana Pawła II (350 kg). Niestety Dzwon Jana Pawła II musiał zostać na nowo przelany z powodu niewłaściwej tonacji brzmienia. W związku z tą sytuacją 18 marca 2009 r. bp Jan Zimniak poświęcił na nowo przelany Dzwon Jana Pawła oraz odrestaurowany Dzwon św. Franciszka Ksawerego. Znajduje się na nim wizerunek św. Barbary, adorującej Najświętszy Sakrament i wizerunek św. Franciszka Ksawerego. Od tego momentu nasza parafia na nowo może cieszyć się pięknym dźwiękiem czterech dostojnych, spiżowych dzwonów. Ich brzmienie zostało tak dobrane, by tworzyły tzw. Tercję „Te Deum”.