Historia Kościoła

Obecny murowany kościół powstał w latach 1789-1790 z fundacji księcia sasko-cieszyńskiego, a zarazem królewicza polskiego, Alberta Kazimierza(czwartego syna króla Polski Augusta III Mocnego) oraz jego żony, arcyksiężnej Marii Krystyny (ukochanej córki cesarza Franciszka I i cesarzowej Marii Teresy). Został on poświęcony 5 grudnia 1790 r. przez komisarza biskupiego i dziekana cieszyńskiego, ks. Alojzego Lohna.

W 1936 r. Ks. dziekan Alojzy Gałuszka odnowił kościół „od zewnątrz i wewnątrz”. Prace remontowe prowadził Stanisław Pochwalski z Krakowa.

W 1945 r. świątynia strumieńska uległa poważnym zniszczeniom podczas bombardowania i ostrzału miasta przez Rosjan i wycofujące się wojska niemieckie. Dzięki staraniom ówczesnego administratora parafii, ks. Bernarda Barysza, udało się ją jednak stosunkowe szybko odbudować. W okresie 1960-1970, za kadencji ks. proboszcza Alojzego Raszki podjęto prace remontowo-budowlane przy umocnieniu murów kościoła (budowla wzniesiona jest bowiem na podmokłym gruncie) oraz renowacji wnętrza. Autorami projektu byli: inż. Pałka i dr A. Lisik.

W połowie lat 90, z inicjatywy obecnego proboszcza fary strumieńskiej, ks. prałata Oskara Kuśki, miejscowa wspólnota parafialna uroczyście obchodziła jubileusz 500-lecia istnienia pierwszego drewnianego kościoła św. Barbary oraz 200-lecie konsekracji obecnej, murowanej świątyni pw. św. Barbary. Z tej okazji powstała m.in. okolicznościowa publikacja pt.: „Strumieński jubileusz”, organizowane były wystawy i sesje naukowe poświęcone historii oraz dziedzictwu miejscowego Kościoła.

W roku 1990 z okazji Jubileuszu 200 lecia murowanej świątyni, została erygowana parafia w Bąkowie, a w 1995r. na Jubileusz 500 lecia parafii św. Barbary, została oddana do użytku liturgicznego nowa świątynia w Zabłociu Natomiast miejscowa świątynia otrzymała 12 nowych witraży.

W latach 1996 do 2001 przeprowadzono kompleksowe prace konserwatorskie, których celem było przywrócenie dawnego blasku najstarszym i najcenniejszym przedmiotom sztuki sakralnej znajdującym się we wnętrzu świątyni, przede wszystkim drewnianym ołtarzom i późnobarokowym obrazom. W latach 2000 i 2002 kościół otrzymał nowe miedziane pokrycie dachowe a także pierwszy raz w historii kolorystykę elewacji zewnętrznej wg projektu Fijołka.

W roku 2003 dokonano odnowienia wnętrza kościoła, przez malowanie ścian, nowej polichromii sufitowej oraz odnowiono witraże znajdujące się w prezbiterium.

Sierpień 2006 – wybrukowano kostką granitową obejście wokół kościoła. Prace wykonała firma ZBYLBRUK

Odnowione ołtarze Matki Bożej i Św. Józefa 

WARTO WIEDZIEĆ:

Według miejscowej tradycji, pierwszy drewniany kościół w Strumieniu mieli zbudować nieznani mnisi, przebywający ok. 1060-1257 r. w tych okolicach. W zachowanych dokumentach nie ma jednak żadnej wzmianki potwierdzającej tę hipotezę. Podanie ludowe przytacza Ks. A. Wilkoszyński w pracy proboszczowskiej o parafii Chybie. Rozległa Parafia Strumieńska pełniła na przestrzeni wieków funkcję parafii-matki dla powstających w okolicznych miejscowościach samodzielnych placówek duszpasterskich. W 1788 r. wydzielona z niej została, nieistniejąca już, parafia w Zarzeczu (więcej informacji – zob. Kościół pw. Chrystusa Króla w Chybiu), w 1932 r. powstała parafia Chrystusa Króla w Chybiu, 01.07.1990 r. Parafia Miłosierdzia Bożego w Bąkowie, zaś na mocy dekretu ks. biskupa Tadeusza Rakoczego, ordynariusza diecezji bielsko-żywieckiej, z dniem 28.11.1999 r. powstała parafia Matki Bożej Różańcowej w Zabłociu.
Nad wejściem głównym strumieńskiego kościoła znajduje się, misternie wykonany w piaskowcu, herb fundatora świątyni Alberta Saskiego z Pogonią Litewską.

Na przełomie XVII/XVIII w. w Strumieniu przebywał i pracował znany misjonarz jezuicki o Leopold Tempes, wcześniej niestrudzony głosiciel Dobrej Nowiny w Jabłonkowie, Istebnej: Zamarskach i Ochabach. Jezuita ten zasłynął z licznych dzieł miłosierdzia, fundacji nowych kaplic i kościołów, a przede wszystkim ze skutecznej działalności ewangelizacyjnej w okresie po reformacji luterańskiej, która na długie lata osłabiła pozycję Kościoła katolickiego na Śląsku Cieszyńskim.

W dniu 14 października 1876 r. przy kościele parafialnym św. Barbary w Strumieniu powstała placówka Zgromadzenia Sióstr Szkolnych de Notre Dame. Początkowo w mieście pracowały tylko dwie siostry, które prowadziły kurs robót ręcznych dla dziewcząt. W 1879 r. powstał dom zakonny położony naprzeciw kościoła parafialnego. Siostry otworzyły w min szkołę powszechną i ochronkę. Następne dwa domy powstały w latach 1884 i 1906. Mieściła się w nich: pięcioletnia Szkoła Powszechna i trzyklasowa Szkoła Wydziałowa oraz Szkoła Gospodarcza, ochronka dla dzieci i internat dla dziewcząt, które otworzono ponownie w 1920 r. po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Pod koniec drugiej wojny światowej w domu zgromadzenia mieścił się szpital polowy oraz siedziba sztabu armii rosyjskiej. W latach 50 tych władze komunistyczne zabroniły Siostrom wykonywania prac dydaktycznych.

Od 1955 r. siostry prowadzą Dom Pomocy Społecznej dla dzieci niepełnosprawnych fizycznie i umysłowo. Od lat 70-tych siostry de Notre Dame katechizują dzieci i młodzież przy parafii, także opiekują się grupami Dzieci Maryi i scholą oraz pracują jako zakrystianki i organistki. Od powrotu nauki religii do szkół prowadzą również katechezę w miejscowych szkołach.

W latach 80 -tych XIX wieku w kościele pw. św. Barbary w Strumieniu przez krótki czas funkcji wikarego pełnił ks. Józef Londzin (1862-1929), wybitny działacz narodowy na Śląsku Cieszyńskim (więcej informacji – zob. Kościół pw. św. Józefa w Zabrzegu).

W 1913 – 1914 wikarym w Strumieniu był Sługa Boży Rudolf Kumorek, który w Brazylii umarł w opinii świętości. W 1934 r. kościół pw. św. Barbary w Strumieniu wpisany został do rejestru zabytków Rzeczypospolitej Polskiej.

 
Nowa polichromia sufitowa


Wnętrze odnowionego kościoła

 
Ołtarz główny