Czciciele Serca Jezusowego

I. HISTORIA KULTU NAJŚWIĘTSZEGO SERCA PANA JEZUSA W KOŚCIELE POWSZECHNYM

Początek kultu Serca Jezusowego stanowiła chwila przebicia włócznią boku Jezusa na krzyżu, a pierwszymi jego czcicielami było grono przyjaciół Jezusowych obecnych pod krzyżem, z Maryją Matką i umiłowanym uczniem Janem. „Zbawiciel kazał Sobie po śmierci włócznią bok otworzyć i Serce przebić, aby ludzie poznali, że to Serce, z którego wówczas wyszła krew i woda, umiłowało ich aż do końca, że z niego wypłynęła ofiara krzyża, z niego Kościół Św. z siedmiu zdrojami łaski, z niego – zbawienie i odrodzenie wszystkich”.
(Nabożeństwo do NSJ, wyd. II, s. 12-13).

Powstanie kultu Serca Jezusowego wiąże się także z wyprawami krzyżowymi do Ziemi świętej, bo „wzmogło się zarazem nabożeństwo do Ran Pańskich, co nabożeństwu do Serca Jezusowego musiało utorować drogę”.

Starożytność chrześcijańska, a najbardziej średniowiecze, kontemplując rany Jezusowe, w sposób szczególny czciło ranę boku. Przez długie stulecia taka właśnie była forma kultu Jezusowego Serca. Był to kult oparty na tekście Ewangelii. Zawierał przynajmniej dwie wielkie prawdy o Jezusie Chrystusie: prawdę o rzeczywistej tożsamości Jego ciała po zmartwychwstaniu z Jego ciałem umęczonym na krzyżu i pochowanym w grobie, zgodnie ze słowami skierowanymi do Tomasza Apostoła: „Podnieś rękę i włóż ją do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym”(J 20,27-28); oraz prawdę o miłości odkupieńczej i zbawczej Boga w Jezusie Chrystusie względem ludzi – miłości miłosiernej i litościwej. Tak, więc dawny kult Serca Jezusowego był wtopiony w kult Męki Pańskiej, był po prostu jego integralną częścią, a nawet jego syntezą.

Od XI wieku pojawiają się w Kościele święci czciciele Serca Jezusa: Bernard z Clairvaux, Franciszek z Asyżu, Bonawentura, a także Tomasz z Akwinu, Henryk Suso, pisarze mistyczni – Tauler, Gerson, Tomasz a Kempis; a wreszcie w XVI wieku święci: Kajetan, Ignacy Loyola, Alojzy, Karol Boromeusz, Tomasz z Villanova.
Wymienia też święte niewiasty czcicielki Serca Jezusowego: Gertrudę, Mechtyldę, Klarę z Asyżu, Katarzynę ze Sieny, Brygidę, Franciszkę Rzymiankę, Koletę, Katarzynę z Genui, Teresę z Avila, Magdalenę de Pazzi, Różę.

Przed rozbiorami na ziemiach polskich kult Serca Jezusowego szerzyli przede wszystkim jezuici. Kult ten był tak rozpowszechniony, że w odpowiedzi na prośby królów polskich – Augusta II i Augusta III, i biskupów, papież Klemens XIII w roku 1765 pozwolił na obchodzenie święta Serca Jezusowego w całej Polsce. Na skutek zniesienia zakonu jezuitów (1773-1814) i z powodu zakazu dotyczącego bractw, obrazów i obchodu święta Serca Jezusowego w Austrii i w zaborze austriackim, kult ten bardzo osłabł. „Doskonalsze i powszechne objawienie się Najświętszego Serca Jezusowego” nastąpiło dopiero w wieku siedemnastym, a narzędziem, którego do tego użyła Opatrzność, była św. Małgorzata Alacoque.

Wiek XIX nazywa „wiekiem Najświętszego Serca Jezusowego”.
W tym stuleciu zaprowadzono nowe praktyki i nabożeństwa ku czci Serca Bożego; powstały osobne zgromadzenia zakonne; pomnożyła się ilość książek, rozpraw, kazań i listów pasterskich o Najśw. Sercu Jezusowym, a od 1861 roku osobne czasopisma; wielu biskupów bardzo gorliwie rozkrzewiało kult Serca Jezusowego; wzniesiono wspaniałe świątynie pod wezwaniem NSPJ.
Nowy jego rozkwit nastąpił w wieku XIX, kiedy papież Pius IX rozciągnął święto Serca Jezusowego na cały Kościół (1856 r.) i kiedy nastąpiła beatyfikacja Małgorzaty Marii Alacoque, Czcicielki Objawień Serca Bożego. Papież Leon XIII, następca Piusa IX, okazał się wielkim propagatorem tego kultu, a zwłaszcza poświęcenia całej ludzkości Sercu Jezusowemu. 11 czerwca 1899 roku, w uroczystość Najśw. Serca Leon XIII dokonał poświęcenia całego rodzaju ludzkiego Najświętszemu Sercu Jezusowemu.W rok później, 26 czerwca uczyniono to w wielu diecezjach. Chwilą szczególnej czci Serca Jezusowego, jakby jej szczytem, była noc z 31 grudnia 1900 na 1 stycznia 1901 roku, kiedy „niezliczone tłumy napełniły świątynie i cisnęły się do Stołu Pańskiego„. Tak, więc rok 1900 jako rok jubileuszowy stał pod znakiem Serca Jezusowego.

II. CZCICIELE NSPJ w NASZEJ PARAFII

Od lat w parafii św. Barbary rozpowszechnia się kult Serca Jezusowego – przez wspólną modlitwę, intronizację serca PJ w naszych rodzinach, przez wspólnotowe eucharystie. Mają one miejsce w I Piątki Miesiąca, gdzie uroczyście odprawiamy Msze Św. ku czci NSPJ połączone z Litanią.

Czciciele Serca Jezusa idą przez życie z postawą zaufania do tego Serca i miłością do każdego człowieka. Ta ich miłość, objawiająca się poprzez uczynki, rodzi prawdziwą radość. Czciciele Serca Pana Jezusa nie zapominają o Jego obietnicy: Będę ich pocieszał we wszystkich utrapieniach.

Modlitwa Codziennego Ofiarowania
Panie Jezu Chryste,
Ty poprzez swoje Boskie Serce,
bogate w miłosierdzie,
wylałeś na świat cały
miłość swego Ojca
jako uświęcający żar
Ducha Przenajświętszego.

Racz przyjąć moje modlitwy,
prace, radości i cierpienia
i złącz je dzisiaj
ze swą Ofiarą Krzyża,
obecną w tajemnicy Eucharystii
– dla zbawienia świata.

W jedności z całym Kościołem
i jego Matką – Maryją,
przez Jej pośrednictwo,
proszę Cię w intencjach,
które Ojciec Święty polecił
naszym modlitwom.

Udziel mi, Panie Jezu,
Ducha Świętego
do wiernego w dniu dzisiejszym
wypełnienia wszystkich
dobrych czynów,
przygotowanych dla mnie
przez Ojca.

Przemień mnie
i uczyń apostołem Twego Serca,
bym świadczył w Duchu i Prawdzie,
że Bóg jest miłością.

Amen.

Figura Najświętszego Serca
Pana Jezusa w naszym kościele