Odnowa w Duchu Świętym

Zwana również odnową charyzmatyczną jest przykładem bardzo szeroko rozpowszechnionego ruchu. Nie jest ona organizacją, nie prowadzi ewidencji swych członków, nie ma sztywnych struktur.

Spotkania grup modlitewnych odbywają się jednak na ogół regularnie – przeważnie raz na tydzień. Charakterystyczną cechą ruchu odnowy jest modlitwa uwielbienia i radosnego dziękczynienia. Wspólnota wiary wzrasta i żywi się słowem Bożym. Na Spotkaniu modlitewnym zawsze czyta się i rozważa Pismo Święte. Uczestnicy spotkania w świetle słowa życia dzieli się swoimi osobistymi refleksjami i doświadczeniami. Spotkanie przygotowuje zwykle grupa animatorów, blisko współpracujących z kierownikiem duchowym grupy, którym powinien być ksiądz.

Odpowiedzią ruchu charyzmatycznego na potrzebę ewangelizacji są spotkania zwane Seminarium Odnowy w Duchu Świętym, organizowane w dużych grupach, które oprócz tego gromadzą się w małych grupach (do 10 osób). Seminarium trwa 7-10 tygodni. Jego treścią jest rozważanie słowa Bożego, katecheza i wezwanie do przeżywania Seminarium na codziennej modlitwie indywidualnej. Spotkania modlitewne, rozważanie słowa Bożego, atmosfera małych grup mają pomóc katolikowi do pogłębienia życia religijnego. Wykorzystywane są różne dary Ducha Świętego z uzdrawianiem, prorokowanie, i językami włącznie, największym darem jak wiemy pozostaje oczywiście miłość.

HISTORIA

Katolicka Odnowa w Duchu Świętym jest jednym z ruchów w Kościele, które zaczęły się bardzo szybko rozwijać po wołaniu papieża Jana XXIII w przeddzień rozpoczęcia Soboru Watykańskiego II, by Bóg „na nowo zesłał swój cud, jakby na nowo dzień Pięćdziesiątnicy”. W odróżnieniu jednak od innych ruch ten nie ma swojego założyciela tzn. żaden człowiek nie może być uważany za jej prekursora, pomysłodawcę, czy twórcę.

Początki tego ruchu w Kościele Katolickim sięgają dnia 18 lutego 1967 roku kiedy to grupa studentów i profesorów Uniwersytetu w Pittsburgu będąca na weekendowym wyjeździe w celu szukania woli Bożej doświadczyła mocnego działania Ducha Świętego. To doświadczenie bliskości Boga, oraz wynikające z niego pogłębione pragnienie modlitwy i słowa Bożego, pragnienie i odwaga dawania świadectwa o Jezusie przemieniło całe ich życie. Niezależnie od tych doświadczeń grupy Odnowy zaczęły najpierw powoli, a później z coraz większą siłą ogarniać cały Kościół. Grupy Charyzmatyczne zaczęły powstawać równocześnie, często niezależnie od doświadczeń amerykańskich, w różnych miejscach na ziemi. Odnowa dotknęła i w wyraźny sposób zmieniła życie ponad 123 mln ze wszystkich stanów Kościoła w 125 krajów na całym świecie. Duszą Ruchu stało się doświadczenie „chrztu w Duchu świętym”, czyli łaska odnowienia, przebudzenia i odmłodzenia darowana wszystkim chrześcijanom. Katolicka Odnowa Charyzmatyczna otrzymała błogosławieństwo Pawła VI i została uznana za szczególną łaskę Ducha Świętego przez Konferencje Episkopatów w wielu krajach.

Trudne jest ustalenie konkretnej daty powstawania grup modlitewnych Odnowy w Duchu Świętym w Polsce. Wiadomo jednak, że przyszła dwiema drogami: poprzez Ruch Światło- Życie oraz jako przeniesienie doświadczenia tych, którzy się spotkali z Odnową w Stanach Zjednoczonych.

Nurt Odnowy zataczał coraz szersze kręgi. Przyjeżdżali goście z zagranicy i dzielili się swoimi doświadczeniem Odnowy (m.in. ks. Kardynał Suenens). Powstały wspólnoty, a w 1977 roku zorganizowano w Izabelinie ogólnopolskie czuwanie osób odpowiedzialnych za Odnowę (około 30 osób) powstał wtedy Krajowy Zespół Koordynatorów, który współpracował z Międzynarodowymi Służbami Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej. W latach 1979-1980 odbyły się spotkania z udziałem członków Ruchu Światło-Życie. W 1984 r Konferencja Episkopatu Polski mianowała biskupa Dębowskiego Krajowym Duszpasterzem Odnowy w Duchu Świętym. Od początku tego wspaniałego doświadczenia w naszym ojczystym Kościele minęło przeszło 25 lat. Ruch rozwija się na różnych polach. Z zespołem Koordynatorów kontaktuje się ponad 650 grup modlitewnych, organizowane są rekolekcje, czuwania, kongresy, wspólne ewangelizacje, powstają wydawnictwa, tworzony jest materiał formacyjny.

STRUKTURA 

Odnowa w Duchu Świętym nie ma jednolitej struktury. Każda ze wspólnot działa niezależnie i w sensie prawnym podlega biskupowi miejsca. Celem Odnowy nie jest stworzenie ujednoliconego ruchu o ścisłej strukturze, ale uwrażliwienie każdego chrześcijanina i wspólnoty na dary duchowe (charyzmaty), których Bóg udziela każdemu inaczej. 

Powstała jednak struktura, dzięki której wspólnoty mogą wymieniać miedzy sobą doświadczenia, organizować ogólnopolskie akcje, prowadzić domy rekolekcyjne i utrzymywać kontakty z ruchem charyzmatycznym na świecie. W większości polskich diecezji działa po dwóch koordynatorów Odnowy: jeden wyznaczony przez biskupa kapłan i jedna osoba świecka, wybierana przez liderów wspólnot istniejących na terenie diecezji. Natomiast obszar całej Polski obejmuje swym działaniem Krajowy Zespół Koordynatorów. W jego skład wchodzą koordynatorzy diecezjalni (duchowni i świeccy), przedstawiciele związanych z Odnową dzieł (np. wydawnictwa, czasopisma) oraz inne powołane do tego grona osoby.

KZK spotyka się 2-3 razy do roku na dwudniowych spotkaniach. Bierze w nich udział także Krajowy Duszpasterz Odnowy w Duchu Świętym bp Bronisław Dembowski. Zespół zbiera informacje dotyczące Odnowy, jest forum wymiany doświadczeń, koordynuje ogólnopolskie inicjatywy (np. czuwanie w Częstochowie, forum w Łodzi, spotkanie młodych charyzmatyków w Słupcy), utrzymuje kontakty z Odnową w innych krajach i z Międzynarodowymi Służbami Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej (ICCRS), deleguje też swych przedstawicieli na międzynarodowe spotkania ruchu charyzmatycznego.

Na czele Zespołu stoi przewodniczący (obecnie ks. Wojciech Nowacki) i wiceprzewodnicząca (Małgorzata Stuła – Topolska), a organem wykonawczym jest kilkuosobowa Rada KZK, która ma dodatkowe spotkania w ciągu roku. Przy Zespole działa też Komisja Teologiczna , której zadaniem jest fachowe rozwiązywanie pojawiających się w Odnowie wątpliwości teologicznych.

Jednak już od początków ruchu charyzmatycznego w Polsce członkowie grup podejmowali próby ogólnopolskiej współpracy. W lutym 1977 r. i kwietniu 1979 r. miały miejsce pierwsze spotkania przedstawicieli wspólnot. Z czasem powstał zespół koordynatorów, który początkowo miał charakter nieformalny; jego członkami byli przedstawiciele rejonów Odnowy, skupiających kilka diecezji. Po zatwierdzeniu 15 września 1993 statutów Międzynarodowych Służb Katolickiej Odnowy Charyzmatycznej (ICCRS), Krajowy Zespół Koordynatorów stworzył wzorowany na ICCRS statut. Dokument czeka na zatwierdzenie przez Episkopat Polski.

ODNOWA W DUCHU ŚWIĘTYM – Parafia św. Barbary

Wspólnota Odnowy w Duchu Świętym istnieje już od jesieni 1985r. Jest pod wezwaniem Świętego Michała Archanioła. Od początku opiekunem jest ks. prałat Oskar Kuśka. Początek grupie dały osoby związane ze wspólnotą w Pszczynie, z kolei grupa stała się zaczynem dla nowej wspólnoty modlitewnej w Chybiu. Przez 18 lat istnienia grupy przewinęło się przez nią kilkadziesiąt osób. Zasadniczy trzon wspólnoty stanowią mieszkańcy Strumienia, ale od początku były też osoby dojeżdżające z okolic np. Zabłocia, Zbytkowa czy Chybia.

Spotkania odbywają się w: środy o godz.: 18.45 

W czasie spotkań uczestnicy uwielbiają Boga modlitwą spontaniczną, śpiewem, czytaniem i rozważaniem słowo Boże, dzielą się doświadczeniem Boga w swoim życiu. Oprócz spotkań modlitewnych już od szeregu lat Wspólnotawłącza się w prowadzenie czuwań fatimskich naszej parafii (od 13 maja do 13 października). Jako szczególne wezwanie dla Wspólnoty odczytuje się modlitwę za Ojczyznę i rządzących.

Do tradycji wspólnoty należy już coroczna Msza św. i agapa w święto Michała Archanioła oraz coroczne spotkanie opłatkowe.Na drodze wewnętrznej przemiany grupa korzysta z daru, jakimi są dla nich rekolekcje organizowane przez ośrodek w Katowicach Murckach. Uczestniczą też w czuwaniach ogólnopolskich Odnowy na Jasnej Górze, w Dniach Jedności oraz Mszach św. z modlitwą o uzdrowienie.

Owocem bycia we wspólnocie jest postawa ciągłego nawracania się i radykalnego wyboru Jezusa. Wzajemne wspieranie się braci i sióstr w modlitwie, codziennych trudnościach zmagania życia jest ogromną pomocą dla każdego nas. Trwanie we wspólnocie daje siłę i odwagę do dawania świadectwa życia w rodzinie, środowisku pracy i parafii.